S

Stress: mijn fulltime hobby (ik heb er niet voor gesolliciteerd)

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar stress lijkt bij mij spontaan te verschijnen.
Zonder uitnodiging. Zonder waarschuwing.

Gewoon poef — daar is ’ie weer.
Net als een vervelende huisgenoot die nooit de afwas doet, maar wél overal commentaar op heeft.

Vroeger dacht ik dat stress alleen kwam bij grote dingen.
Examens. Presentaties. Belangrijke gesprekken.

Inmiddels weet ik beter.

Stress komt ook als:

- je telefoon op 3% staat zonder oplader

- je “even snel” je mail checkt en 47 ongelezen berichten ziet

- je in bed ligt en je brein besluit ALLES sinds 2007 te analyseren

Mijn brein om 03:00:
"Weet je nog dat je ooit ‘jij ook’ zei tegen de ober toen hij ‘eet smakelijk’ zei?"

Dank je wel. Echt top timing.

 

Multitasken: of hoe ik alles tegelijk slecht doe

Ze zeggen dat multitasken een skill is.
Ik zie het meer als een chaos-experiment.

Ik kan tegelijkertijd:

- een bericht typen

- koffie laten overkoken

- en vergeten wat ik eigenlijk aan het doen was

Productief? Nee.
Indrukwekkend? Ook nee.
Herkenbaar? Helaas wel.

 

Twee soorten stress (ja, je krijgt gewoon beide)

Alsof één soort niet genoeg is, zijn er blijkbaar twee.

Goede stress
Dit is de soort die je nét een zetje geeft.
Deadline in zicht → ineens focus → je voelt je even een productiviteitsmachine.

Deze stress zegt:
"Kom op, je kunt dit."

Best prima. Mag blijven.

Slechte stress
Dit is de ongevraagde gast.
Die blijft hangen, je wakker houdt en van een klein probleem een complete rampenfilm maakt.

Deze stress zegt:
"Wat als alles misgaat?"
En geeft je er meteen 37 scenario’s bij.

Niet chill. 0 sterren.

 

Iedereen heeft een andere stress-meter

Wat voor de één een vonkje is, voelt voor de ander als een bosbrand.

De één schrikt al van:

- een volle agenda

- een onverwacht telefoontje

- “we moeten even praten” (altijd verdacht)

De ander blijft rustig tot:

- deadlines gemist worden

- alles tegelijk instort

- en de koffie op is

Pas dán: “Oké, nu hebben we een probleem.”

En geen van beide is raar.

Sommige mensen hebben gewoon een gevoeliger systeem.
Sneller “aan”.
Anderen hebben een ingebouwde vertraging.

Allebei handig.
Allebei soms totaal onhandig.

Dus vergelijken heeft weinig zin.
Als jouw systeem “brand!” roept bij een vonkje,
dan voelt het ook gewoon als brand.

 

Oplossingen (of: waarom stress geen koekje is)

Kijk, als je minder suiker wilt eten, is het simpel:
je ziet een koekje → je eet het niet → klaar.

Maar stress?
Stress is dat koekje dat zichzelf opeet terwijl jij ernaar kijkt.

Je kunt niet zeggen:
"Vandaag even geen stress."

Want stress denkt:
"Leuk plan, ik blijf toch."

 

Van vonkje naar brand (en waarom de oplossing ook niet voor iedereen hetzelfde is)

Zoals hierboven: een klein vonkje kan bij jou al een grote brand worden,
terwijl iemand anders nog rustig marshmallows staat te roosteren.

Maar hier komt het eerlijke deel:

De oplossing werkt net zo verschillend.

Wat voor de één rust geeft, doet voor de ander… helemaal niks.
Of maakt het zelfs erger.

De één wordt rustig van:

- wandelen

- stilte

- even alleen zijn

De ander denkt dan:
"Super, nu zit ik alleen met mijn gedachten. Dit escaleert snel."

De één wil structuur en controle.
De ander krijgt daar juist stress van.

 

Er is dus geen “one size fits all”

En dat is frustrerend, want we willen graag een simpele oplossing.
Een stappenplan:

Stap 1: doe dit
Stap 2: voel je beter
Stap 3: nooit meer stress

Klinkt goed. Bestaat niet.

Stress is persoonlijk.
Dus jouw manier om het te “blussen” moet dat ook zijn.

 

Dus wat werkt dan wel? (een beetje dan)

In plaats van dé oplossing zoeken, ga je op zoek naar jouw oplossing.
Ja, dat is iets meer werk. Sorry.

Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt
Je brein is soms een dramatische scenarioschrijver.
Niet alles is waar. Soms is het gewoon slechte tv.

Maak het klein
Stress maakt alles groot.
Jij mag het terugbrengen naar één stap. Niet je hele leven oplossen vóór de lunch.

Je lichaam eerst, je hoofd daarna
Als je lijf gespannen is, helpt nadenken vaak niet.
Bewegen, ademen, even eruit — je hoofd volgt meestal later wel.

Accepteer dat het er soms is
Hoe meer je ertegen vecht, hoe meer het blijft hangen.
Net als proberen niet aan pizza te denken. Succes.

En misschien wel de belangrijkste: probeer dingen uit
En ja, soms werkt iets totaal niet.
Ook dat is informatie.

 

De eerlijke conclusie

Stress gaat niet weg omdat je het “goed doet”.
Het wordt alleen minder overheersend.

En misschien is dat al genoeg.

Dat je leert:
wanneer jouw vonkje ontstaat,
hoe snel het vuur oplaait,
en wat voor jou helpt om het niet uit de hand te laten lopen.

Want laten we eerlijk zijn:
we doen allemaal maar wat,
zoeken onze sleutels terwijl we ze vasthouden,
en hopen dat we morgen iets meer rust voelen dan vandaag.

En tot die tijd?
Koffie helpt.
Een beetje dan.

Table Talk bij Paddy