T
Tik tak tik tak… BOEM
Er is een moment…
Je hoort het niet letterlijk, maar ergens diep vanbinnen tikt er iets.
Tik tak.
Tik tak.
En dan ineens:
BOEM
Welkom in de fase waarvan niemand je écht heeft verteld hoe het zou voelen.
(En ergens fluistert iemand: perimenopauze… maar daar komen we zo op.)
Van alleskunner naar… wat gebeurt hier?
Vroeger — en met vroeger bedoel ik: ergens vóór halverwege de 40 — ging alles eigenlijk best soepel.
Je was:
- moeder met een baby op je arm
- peuter op je heup
- carrière-tijger
- begripvolle partner
- leuke vriendin
En tussendoor deed je ook nog even boodschappen, sportte je (soms) en wist je zelfs waar je sleutels lagen.
Hoe dan?!
En nu?
Nu sta je in de keuken en denk je:
"Waarom ben ik hier?"
Je lontje?
Kort. Echt heel kort.
Iemand vraagt:
"Mam, waar is mijn…"
En jij:
"IK WEET HET OOK NIET, IK BEN GEEN WANDELENDE GOOGLE."
…om vervolgens 3 seconden later te denken:
oké misschien was dit een lichte overreactie.
Wie is deze vrouw?
Serieus.
Soms herken je jezelf gewoon niet meer.
Je was altijd best relaxed.
Geduldig.
Flexibel.
En nu?
Nu voel je je soms een soort… draak.
Niet elke dag.
Maar wel vaak genoeg om te denken:
"Is dit normaal?"
Spoiler: ja. Dit is dus vrij normaal
Dit is die fase waarin je lichaam denkt:
"We gaan even alles opnieuw instellen. Succes ermee."
Hormonen doen een soort interne verbouwing zonder planning.
Slaap wordt een mysterie.
Je energie gaat op random momenten offline.
En ergens in dat verhaal zit dus dat woord:
perimenopauze.
Klinkt heel netjes.
Voelt… iets minder netjes.
Het kort lontje (waar kwam jij vandaan?)
Het is niet dat je minder geduld hebt…
Oké, misschien een beetje.
Maar vooral: je zit gewoon sneller vol.
Waar je vroeger dacht:
"Ach ja, komt wel goed"
denk je nu:
"Nee. Gewoon nee."
En eerlijk?
Dat is soms ook gewoon je grens die eindelijk een keer meedoet.
Alleen komt ‘ie er niet altijd even subtiel uit.
Van superwoman naar mens
Misschien is dit wel het echte ding.
Jarenlang was je alles voor iedereen.
Sterk. Zorgend. Regelend.
En nu zegt je systeem (met een hormonale twist):
"Misschien moet je ook een klein beetje voor jezelf zorgen?"
Onhandige timing.
Onhandige uitvoering.
Maar ergens… zit er wel een punt in.
En wat doe je dan?
Tja. Niet ontploffen zou leuk zijn.
Lukt niet altijd.
Dus misschien is het meer dit:
- iets vaker zeggen: “nu even niet”
- iets minder alles perfect willen doen
- iets sneller merken: oké, het begint te borrelen
En soms gewoon eerlijk zijn:
"Sorry, ik zit niet zo lekker in mijn vel vandaag."
En wat helpt op zulke momenten? (een beetje dan)
Niet magisch. Niet perfect.
Maar soms nét genoeg om geen complete ontploffing te worden.
En misschien wel de belangrijkste:
zeg wat er speelt.
Vertel je partner, je kinderen, de mensen die dicht bij je staan hoe je je voelt.
Niet pas als het al “BOEM” is gegaan, maar juist daarvoor (of erna, als herstel).
Je hoeft het niet alleen te dragen.
En als het nodig is:
zoek iemand bij wie je even kunt ventileren.
Gewoon een luisterend oor. Geen oplossing, geen oordeel.
Dat korte lontje?
Dat is niet omdat je “faalt”.
Dat is vaak gewoon een teken dat je systeem zegt:
"Het is even genoeg geweest."
De eerlijke conclusie
Je bent niet ineens een draak geworden.
Je zit in een fase waarin er van alles verandert.
Met een tikkende klok ergens op de achtergrond.
Met hormonen die hun eigen plan trekken.
En ja — dat gaat soms met een:
tik tak tik tak… BOEM.
Maar misschien…
heel misschien…
zit er onder dat korte lontje ook gewoon iemand die eindelijk een beetje ruimte begint te nemen.
En dat is, ondanks alles, best krachtig.
Table Talk bij Paddy